Η νουβελα με τιτλο «Κοντα στην κοιλια» του Θεσπρωτου συγγραφεα Σωτηρη Δημητριου

Αρκετά βιβλία έχουν γραφτεί για την κρίση. Tου Σωτήρη Δημητρίου, όμως, είναι από τα πλέον απολαυστικά καθώς φέρνει στην επιφάνεια την κωμική πλευρά της.

10926248_10153535290313852_3276811514742295139_o

Η νουβέλα «Κοντά στην κοιλιά», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη, αποτελεί το πιο πολιτικό και ταυτόχρονα πιο χιουμοριστικό εγχείρημά του.

Μια παρωδία για την πορεία μας μέσα στην κρίση. Iδεολογίες και συμπεριφορές, ψυχώσεις και κλισέ, όλα ανατέμνονται και ανασυντίθενται ανατρεπτικά με μια γλυκόπικρη ματιά, που μας κάνει να χαμογελάμε και να δακρίζουμε. «Μερικές φορές τα σοβαρά πράγματα λέγονται καλύτερα με αστείο τρόπο», πιστεύει ο γνωστός συγγραφέας.

Η νουβέλα αρχίζει με το γκράφιτι «βασανίζομαι», που κυριάρχησε στους τοίχους της Αθήνας και εξέφρασε τον συλλογικό ψυχισμό στις αρχές της κρίσης. Περνάει στο «λάθος», το μαστίγωμα και την αυτοκριτική. Φτάνει στην αυτογνωσία. Σε μια σουρεαλιστική κατάσταση, διαφορετικά κόμματα από αυτά που γνωρίζουμε αναδύονται: των αντιαυταπατιστών, των σιωπηλών, των αγνωστικιστών, των αισιόδοξων μηδενιστών, των ονειριστών, των απελευθερωμένων, της κωλοτρυπίδας… Το δε κόμμα του αρχικού εφησυχασμού ή κοντά στην κοιλιά -εξ ου και ο τίτλος του βιβλίου- παραπέμπει στην απόλυτη ευδαιμονία που νιώθαμε ως έμβρυα μέσα στο αμνιακό υγρό της μάνας μας.

Εύστοχα πνευματώδης, ανελέητα σατιρικός, ο Σωτήρης Δημητρίου δεν χαρίζεται σε κανέναν, δεξιό ή αριστερό («απολαμβάναμε κομμουνιστοκαπιταλισμό», γράφει), σε καμιά κοινωνική ομάδα: από τους ταξιτζήδες και τους δημόσιους υπαλλήλους μέχρι τους γιατρούς και τους αγρότες. Και τελικά, βρίσκει τη διέξοδο από την κρίση σε μια ουτοπική, ευτράπελη κοινωνία: η Ελλάδα γίνεται μια απέραντη «κόφι ρεπουμπλίκ», όπου οι νέοι φεύγουν στο εξωτερικό για να πάρουν μάστερ στην παρασκευή καφέ και όλοι απολαμβάνουν σε ηλιόλουστες καφετέριες τους «παραδοσιακούς καφέδες μας καπουτσίνο, φρεντοτσίνο, καπουτσίνο λάτε, εσπρέσο» κ.λπ.

Ο Σωτήρης Δημητρίου έχει γράψει διηγήματα και μυθιστορήματα που έχουν βραβευτεί και μεταφραστεί σε γερμανικά, αγγλικά και ολλανδικά («Ν’ ακούω καλά τ’ όνομά σου», «Η φλέβα του λαιμού», «Τους τα λέει ο Θεός», «Τα οπωροφόρα της Αθήνας», «Το κουμπί και το φόρεμα», κ.ά.). Με αυτή τη νουβέλα δεν ξεφεύγει πολύ από τη μικρή φόρμα που τον καθιέρωσε, τον ξεχωρίζει και ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία ενός Ηπειρώτη. «Σε λαίμαργα χέρια θα μπορούσε να βγει κάτι πολύ μεγάλο, όμως μου αρέσει η εμπειρία της συμπύκνωσης. Δεν χρειάζεται ο αναγνώστης να τα έχει όλα αναλυτικά», τονίζει.

Αυτή τη φορά, ωστόσο, η γλώσσα της πατρίδας του δεν είναι έντονα παρούσα, καθώς πιστεύει πως δεν ταιριάζει σε ένα σύγχρονο και επίκαιρο θέμα, όπως η κρίση. Οι σκέψεις του στο χαρτί μοιάζουν να βγαίνουν πηγαία, με ορμή. Είναι, όμως, προσεκτικά λεπτοδουλεμένες και κριτικάρουν, κεντρίζουν τον στοχασμό για τις βεβαιότητες και τις αυταπάτες μας, για το πού ήμασταν και πού πάμε.

Διαβάστε τη συνέντευξή του στην Παρή Σπίνου και στην «Εφημερίδα των Συντακτών»:http://bit.ly/1EmSxke

 

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *